Rit 8 : extra bijdrage: De deelnemers in de ogen van Benoit

Tijdens het terrasje na de beklimming maakte Benoit nog even een korte evaluatie van de deelnemers.  Hier is ze:

Joene: Een Iron man in onze groep. Een hele eer, topcoureur, fantastisch kopwerk, topgast!

Jacky: onze cateraar (lekker!), lopersbenen met fietstalent. Rustig, gevat, sporadisch juiste weerberichten.

Laurens: 3 dagen mee, dat mogen er volgende keer meer zijn. Organisator van een kwisje, goeie fietsbenen, een aanwinst voor de groep

Parre: de Vogezen (nipt) overleefd! Gevatte opmerkingen, op het juiste moment een knuffel of een vuistje

Tim: kijkt op dit moment net (nog maar eens) naar zijn vogeltje. Wederom topritten getekend, love him. Zenuwpees, lachen, knuffelen, vaak op kop van het peloton, en zo veel meer… Doet soms belachelijk, maar dat nemen we erbij ;)

Peter: de enige met AL de kilometers van AL de edities. De jaren spelen hem geen parten, fotograaf, verzorger van het verslag en zoveel meer. Rustige genieter, dat em nog vele jaren mee mag gaan.

Vajtte: heeft dit jaar voor de meeste - welgekomen - pauzes gezorgd. Wonderbaarlijke genezing van de wonden. Persoon waar ik elk jaar van denk dat ik er het vaak naast/achter heb gereden, zonder er echt veel mee te spreken. Zijn grappige tussenkomsten zijn altijd een plus! 

Bram: onze jonkie, eerste deelname, dat er nog vele mogen volgen! Een echte aanwinst voor de groep, ziet steeds waar hij kan helpen, twijfelt wat aan zichzelf maar dat is nergens voor nodig. 

Jelle: bedankt om ons 5 dagen rust te bezorgen! Grapje natuurlijk: we kibbelen veel, maar is dat niet in elk koppel? Topgast, groot lawaai, maar steeds klaar om dingen op zich te nemen. Zalige carbonara, we kijken nog uit naar de Paëlla!

Minner: Onze Poepa, levensgenieter, 63 jaar. 1 van onze 3 Filles, jammer genoeg moesten we tijdens deze reis afscheid nemen van 1 van deze iconen. Veel mee geklommen dit jaar, de Vogezen door wind, regen en hagel mee doorgetrokken, een paar deugddoende knuffels. Thanks Fille!

Kevin: Mijn stiefzoon. Mijn kamergenoot. Degene met wie ik de avonden afsluit. Mijn mechanieker. Mijn rots in de branding tijdens deze fietsreizen, al beseft hij het soms niet. Thanks Kev, blij dat je erbij was!

Bruno: bezige bij, als hij niet in slaapt valt. Zenuwpees. Verstrooid. Maar altijd bezig, een lege fles: “ik ga ze weggooien”. Of neen: “ik hou ze bij voor in den diepvries”. Merci, zonder jou kan deze reis niet!

Noël: Navigator van de begeleiders. Of toch niet? Zo ne rustige mens, maar steeds paraat voor al onze vragen. Perfecte eetplaatsjes, de kaas en salami altijd klaar bij aankomst, en zoveel meer. Bedankt, ook zonder jou kan deze reis niet!

Bruno 2: 3 dagen in onze compagnie, maar we zien potentieel! Er schuilt een begeleider in hem! Slaagt erin om de anderen af te schudden en 30 minuten voor de andere begeleiders toe te komen als we pech hebben! Ook aan jou bedankt Bruno!

Benoit : Eén van de initiatiefnemers en blijvende sterkhouders van het fietsersmeteendoel concept. Heel impulsief, onder andere in zijn kopbeurten.  Heeft een heel grote motor en kan blijven gaan.  Zet 's morgens druk zodat het startuur van 9 uur toch min of meer wordt gerespecteerd.  Sterk aangedaan deze reis door het heengaan van Filip.   (deze bijdrage heeft Benoit zelf niet geschreven)

Rit 8 - Lathuile - Col du Semnoz - Lathuile 69,7 km - 1590 hm

Vandaag stond de finale op het programma.  Een korte rit maar wel met een helling van 17 km aan gemiddeld 7 %, de Col du Semnoz. Met Filip in onze gedachten nog steeds natuurlijk.

De ochtend verliep heel vlot.  Geen nood om onze valiezen en reistassen te pakken en de camionette te laden aangezien we 's avonds in dezelfde nette, nieuw ogende campinghuisjes zouden slapen.

Via een mooi fietspad reden we parallel aan het meer terug richting Annécy naar de voet van de beklimming van de Col.  Dankzij een tunnel vermijden we daarop nog een helling.

Na een korte pipi-stop net aan de voet van de helling vertrekken we bergop. De meesten kiezen meteen voor hun eigen ritme. 

Halverwege de col bleek de weg gesloten voor wagens wegens een triatlonwedstrijd in de tegengestelde richting.  Geen probleem voor de fietsers maar jammer voor de begeleiders die ons niet konden zien finishen.  

Om een lang verhaal kort te maken.  Iedereen raakte uiteindelijk boven, de Joene (Jeroen C) als eerste en een paar minuten later al Jackie (Jacques) die duidelijk teert op zijn vele looptrainingen.  Daarna volgden Laurens en de Parre (Stefaan) en even later vervolledigede Tim de top 5.  

Boven op de col werd uitgebreid gefeliciteerd en geposeerd voor de foto's.  Op initiatief van Minner (Philippe) hielden we een minuut stilte voor de Fille (Filip).  Een aangrijpend moment. 

Tijdens de afdaling konden we genieten van het zicht op het meer van Annécy. Achteraan het peloton ook een mooie zicht trouwens op het treintje dat mooi in BCT uitrusting de berg afdaalt.

Een terrasje in de zon bij het meer zorgt voor een zeldzaam moment tijdens deze reis. Goede timing, dat wel.

Bij het schrijven van dit verslag is de dag nog niet gedaan maar momenteel wordt op het terras bij een van de huisjes luidruchtig nagepraat terwijl Jelle begint aan de voorbereiding van zijn paella. 

We kijken er naar uit.

verslaggever Peter

Rit 7 - Lac-des-Rouges-Truites - Lathuile - 142,7 km - 1965 hm

Een zware dag en niet door het weer. 

Na een zeer regenachtige avond ontwaken we allemaal in een huisje, buiten Benoit die de warmte maar niets vond en liever koos voor de koude, vochtige tent. 

De ochtend blijft zoals gewoonlijk: ieder maakt zich op het eigen tempo klaar voor de rit. Al belooft het een zwaar ritje te worden, niet alleen de langste rit maar er hangt ook slecht nieuws boven de « fietsers met een doel- familie ». 

De eerste 40km van vandaag zijn de zwaarste. Enkele zware hellingen kruisen ons pad, maar deze worden door iedereen feilloos afgerond. Op de klim van de dag krijgen we een mooi duel tussen Jelle en Tim. Na een alles of niks manoeuvre van Jelle, loopt Tim toch weg met de bloemen. 

Na 40km wacht ons een mooie afdaling op Zwitsers grondgebied. De kilometers gaan nu wel vlot en na 78km bereiken we zonder veel tegenslag de middagpauze. Hier hebben de 3 begeleiders een lokaal shopje omgetoverd tot ideale lunchplaats. 

Filip / Fille

Hier krijgen we wel het slechte nieuws dat Filip VD ons veel te vroeg heeft verlaten. Onze moraal krijgt een enorme deuk. Maar we moeten verder en vaak denkende aan de Fille geraken we er wel. 

De namiddag snel afhaspelen denken we op dat moment. Dit is buiten de versnellingskabel van Neddie (+ 1u vertraging) en 2 lekke banden (Benoit en Peter) gerekend. 

We draaien uiteindelijk de camping pas op rond 19u. De paella wordt gespaard tot morgen en we kiezen voor het plaatselijke camping restaurant. Er worden glazen geheven op onze Fille. Leuke anekdotes passeren de revue en dat zijn er heel wat.

Morgen rest ons nog de laatste uitdaging, de beklimming van de Semnoz.

Verslaggevers Jelle en Laurens

Rit 6 - Pont-les-Moulins - Lac-des-Rouges-Truites - 115,6 km - 2060 hm

Een droge avond in Pont-Les-Moulins geeft ons ietwat moed voor de rit van vandaag. Uiterst droevig nieuws maakt het echter een vreemde avond. Iedereen beseft dat wat we hier mogen doen een zegen is. Weet dat we aan alle betrokkenen denken en steeds in gedachten bij jullie zijn.

De rit van vandaag was niet extreem lang, maar meer dan 2000 hoogtemeters en de voorspelde regenbuien en koude maakte dat iedereen met frisse tegenzin aan de start stond.

Iets na 9 uur trekken we ons op gang en beginnen doen we meteen met een beklimming van 5.5km op een ietwat drukke doorgangsweg. Iedereen meteen warm natuurlijk. 

uitzicht van Kevin

Verderop krijgen we nog meerdere hellingen op ons bord, zelfs eentje van ongeveer 11km. Boven moeten we langer dan normaal wachten: Kevin moet dan toch voor het eerst deze reis in de berm kruipen om een k*kske te doen. 

Nog een 20-tal kilometer voor de lunch en voorlopig is het droog en niet al te fris. We voelen plots wel de wind aanwakkeren en daar zijn dan toch de eerste druppels. De regen is meteen fors en de wind die blaast jammerlijk vlak in het gezicht. 4-5 bft, regen en de temperatuur die gaandeweg naar 11 graden zakt: de moral doet quasi hetzelfde.

Noël en Bruno hebben een afdakje gevonden in Chappele d'Huin en daar worden lekkere broodjes met zelfgemaakte eiersla en tonijnsla verorberd. Ze smaken nog beter dan tijdens de rest van de week. 

Minner, Kev en Benne vinden het Flandriengevoel niet en stappen na de lunch in de camionette. 7 dapperen zetten door voor de laatste 55km. 

Striemende regen, ijzige koude en de eerder vernoemde wind maken er een loodzware tocht van. Gelukkig kunnen we genieten van twee vosjes in het veld. Meermaals wordt gezegd dat de route beeldschoon zou zijn bij een lekker zonnetje. Het is wat het is zeker...?

Na nog een 10-tal kilometer klimwerk worden we aan de camping in Lac-Des-Rouges-Truites door Benne opgewacht met het goede nieuws dat een extra bungalow geboekt werd om iedereen van de koude te vrijwaren. Vanavond zakt de temperatuur hier immers naar 7 graden. Het is juni godvlammende!

Deze nacht zou de regen moeten ophouden en met de komst van Laurens, Jelle en diens papa Bruno zien we de toekomstige tweedaagse positief tegemoet.

Nog twee en het is alweer gedaan. Ondanks de harde omstandigheden: we genieten! 

Tot gauw

verslaggever Tim

Rit 5 - Kruth - Pont-les-Moulins - 127,4 km - 1860 hm

Op de avond van rit 4 werd er veel energie gestoken in het droog krijgen van onze uitrustingen.  Bij de start van rit 5 bleek al deze energie nutteloos.  Na goed 1 km waren we alweer doornat.  Alweer een natte start dus. 

Gelukkig kregen we na iets meer dan 2 km al een stevig klimmetje te verwerken waar we ons konden aan verwarmen.

De voormiddag was er eentje om snel te vergeten.  Koude en regen maakten het alles behalve aangenaam.  Er waren ook redelijk wat hoogtemeters te verwerken waaronder de beklimming van de "Monument du Poteau" die voor mij persoonlijk te steil is om plezant te zijn. 

Eens voorbij de Vogezen, tegen de middagpauze klaarde het weer gelukkig op met af en toe een welgekomen warme zonnestraal op onze natte en verkleumde lichamen.

Tijdens de middagpauze konden we onze baguettes nuttigen in Hotel-Restaurant Heineken in Moffans-et-Vacheresse, een godvergeten dorpje in de "Alsace".  Bruno had dit voor ons geregeld.

Na het middagmaal besliste onze vriend Kevin dat hij die dag niet meer wou fietsen wat niet helemaal onbegrijpelijk was na zo'n natte voormiddag.

We zijn dan maar met 9 fietsers terug vertrokken.  Ben nam de kop en hij legde er stevig de pees op kwestie van ons gemiddelde wat te verbeteren.  Het gevolg was dat we na een paar kilometer al moesten stoppen om iets uit te doen.  Te veel laagjes aan gedaan!

Daarna ging het met een stevig tempo op en af tot aan de Doubs waar de wind toch wel stevig in ons nadeel stond. De eerste keer deze week!

Nog een laatste hellingske tot aan de camping waar iedereen dan aan zijn dagelijkse rompslomp kon beginnen.

Het avondmaal werd deze keer verzorgd door de Joene die pizza's bestelde. Mjam!  Lekkere wijn of pintjes en weinig afwas waren het gevolg.

Ben verwittigde ons al voor de volgende rit.  Eentje met 100 % kans op regen. Bah! Alweer!

Verslag van Philippe (Minner)

Nog wat sfeerbeelden ...

opklaringen in de namiddag

verslaggever Philippe

Bidden voor beter weer tijdens een avondwandeling

Rit 4 - Blâmont - Kruth - 114,8 km - 2175 hm

Le diable Vosgien

De ochtend in Blamont verliep rustig en eieren met spek werden geserveerd als ontbijt. En we wisten toen nog niet dat we dit zeer erg nodig gingen hebben. Want zoals de titel van deze rit, was het ook een helse rit! 

We vertrokken nog maar of de eerste druppeltjes kwamen al te voorschijn. De eerste 45 km was een jasje aan/uit rit. Hierna volgde onze eerste zware col van de dag (col de Mandray) natuurlijk in de gietende regen. Deze Col is waarschijnlijk ook gebruikt om beginnende asfalteerders te leren hun werk bekwaam uit te voeren. Ze waren volgens ons zwaar gebuisd.

Tijdens onze middagpauze konden we even opwarmen in de zon, maar we moesten ons toch haasten want er zat weer een bui aan te komen. Hup de fiets op.

Van hieruit was het 24 km klimmen om op onze duivelskop te raken. En de duivel heeft het ons zwaar gemaakt! Donder, bliksem, ijzige wind en gietende regen! Toch hebben we als echte Gladiatoren de top bereikt om daarna een warme chocomelk te drinken samen met het plaatselijk leger. Als die al aan het schuilen waren... . 

We hebben vlug nog iets droog aangetrokken en zijn zo rap mogelijk terug op onze fiets gesprongen om de resterende 23 kilometer af te trappen. Natuurlijk was het nog niet gedaan met dat schijtweer en ook nog niet met de klimmetjes. Er stond namelijk nog 1 venijnig colletje op de planning.(col du Bramont). Maar ja die hebben we dan ook maar in onze zak gestoken. De laatste kilometers waren in dalende lijn en in de zon. De beloning die we allemaal verdienden om zo'n Helse rit te rijden. 

We slapen in camping in Kruth en ons avondmaal is stoofvlees. Natuurlijk was het eten....... in de gietende regen.

Verslaggever Bram

Rit 3 - Basse-Ham - Blâmont - 132,5 km - 1300 hm

Verslag van een fietser

Na een heerlijke vol-au-vent met kroketjes en een gezellige wandeling langs de Moezel, kropen  we op tijd in onze bedjes en sliepen we als 11 roosjes en 1 distel (Becky had last van Bram zijn schattige snurkjes).

Bij het buiten fietsen van de camping bevestigt Benoit dat hij wel degelijk in een TENT geslapen heeft, waarmee we ook meteen van het woord van de dag van af waren.

10 minpunten dus voor de ploeg van de voorzitter, hoewel later op de dag zeer waarschijnlijk de spelregels opnieuw aangepast zullen worden. 

Die macht heb je logischerwijs, als je de trotse eigenaar bent van het rieten voorzittershoedje.

Na de eerste afdaling al meteen een valpartij.  Opnieuw onze voorzitter in een hoofdrol: Onderin een riviertje waar we door moesten fietsen, lag verraderlijk slib.

Hij probeerde zijn val nog te breken door Kevin mee te sleuren, maar helaas waren het 2 salamanders, 3 kikkers en 1 voorzittersknie die alle impact te verduren kregen.

Vervolgens zetten we koers richting een prachtige plek om te lunchen langs een meertje.

De namiddag was ietwat saai, met eindeloze wegen die op en neer gingen doorheen de velden, ingeslapen dorpjes en veel wind.

Helaas zat het venijn vandaag in de staart: Neddie schoof nog lelijk onderuit in een bocht met steentjes.

Balans: 2 geschaafde handen, 2 geschaafde ellebogen en een geschaafde bil. (Handschoentjes aan dus vanaf nu iedereen aub)

Maar Neddie is een sterke beer en in de moeilijkste momenten kan hij gelukkig steeds terugvallen op zijn maatje Becky, die Neddie minutieus mummificeerde.

Nu nog een heerlijke steak-frites om aan te sterken, en dan kan Neddie morgen vast en zeker zijn weg verderzetten.

We zijn stilletjes aan uitgekeken op de typische Moselle-landschappen, en jullie reporter van dienst hoopt alvast dat hij deze keer zonder kleerscheuren doorheen de Vogezen geraakt.

Duimen jullie mee?

Stefaan

Verslag van een begeleider

Een kleine nota hiertussen van 1 van de begeleiders, Bruno, want een soort van IT-rad had ook zijn naam 'getrokken' de avond ervoor. Het werk van begeleiders is namelijk een onderschatte taak, maar enorm geapprecieerd door de fietsers. 

Na een veel te kort nachtje in de tent van Fille Minner, kroop 1 van deze begeleiders, Bruno, toch rond 5u30 uit zijn luxe verblijf. 

Eerst wat opruimen van de kadavers de avond ervoor (lege blikjes en flesjes, lege koffiekopjes, aangebroken chipszakjes, wijnflessen met een kurk erop want men dacht, foutief dat er nog wijn inzat, ...) en dat gaan afwassen en afdrogen. 

Maar wees gerust, er was nog een Doornroosje, genaamd Jacqueline, die niet werd gestoord door eventueel blikjes of plastieke flesjes in elkaar te drukken, en die sliep in die super bestelwagen van Kevin. We gaan nu even over naar de echte reporter van de dag...nochtans het rad had een ander getrokken.

Bruno