Rit 3 - Basse-Ham - Blâmont - 132,5 km - 1300 hm

Verslag van een fietser

Na een heerlijke vol-au-vent met kroketjes en een gezellige wandeling langs de Moezel, kropen  we op tijd in onze bedjes en sliepen we als 11 roosjes en 1 distel (Becky had last van Bram zijn schattige snurkjes).

Bij het buiten fietsen van de camping bevestigt Benoit dat hij wel degelijk in een TENT geslapen heeft, waarmee we ook meteen van het woord van de dag van af waren.

10 minpunten dus voor de ploeg van de voorzitter, hoewel later op de dag zeer waarschijnlijk de spelregels opnieuw aangepast zullen worden. 

Die macht heb je logischerwijs, als je de trotse eigenaar bent van het rieten voorzittershoedje.

Na de eerste afdaling al meteen een valpartij.  Opnieuw onze voorzitter in een hoofdrol: Onderin een riviertje waar we door moesten fietsen, lag verraderlijk slib.

Hij probeerde zijn val nog te breken door Kevin mee te sleuren, maar helaas waren het 2 salamanders, 3 kikkers en 1 voorzittersknie die alle impact te verduren kregen.

Vervolgens zetten we koers richting een prachtige plek om te lunchen langs een meertje.

De namiddag was ietwat saai, met eindeloze wegen die op en neer gingen doorheen de velden, ingeslapen dorpjes en veel wind.

Helaas zat het venijn vandaag in de staart: Neddie schoof nog lelijk onderuit in een bocht met steentjes.

Balans: 2 geschaafde handen, 2 geschaafde ellebogen en een geschaafde bil. (Handschoentjes aan dus vanaf nu iedereen aub)

Maar Neddie is een sterke beer en in de moeilijkste momenten kan hij gelukkig steeds terugvallen op zijn maatje Becky, die Neddie minutieus mummificeerde.

Nu nog een heerlijke steak-frites om aan te sterken, en dan kan Neddie morgen vast en zeker zijn weg verderzetten.

We zijn stilletjes aan uitgekeken op de typische Moselle-landschappen, en jullie reporter van dienst hoopt alvast dat hij deze keer zonder kleerscheuren doorheen de Vogezen geraakt.

Duimen jullie mee?

Stefaan

Verslag van een begeleider

Een kleine nota hiertussen van 1 van de begeleiders, Bruno, want een soort van IT-rad had ook zijn naam 'getrokken' de avond ervoor. Het werk van begeleiders is namelijk een onderschatte taak, maar enorm geapprecieerd door de fietsers. 

Na een veel te kort nachtje in de tent van Fille Minner, kroop 1 van deze begeleiders, Bruno, toch rond 5u30 uit zijn luxe verblijf. 

Eerst wat opruimen van de kadavers de avond ervoor (lege blikjes en flesjes, lege koffiekopjes, aangebroken chipszakjes, wijnflessen met een kurk erop want men dacht, foutief dat er nog wijn inzat, ...) en dat gaan afwassen en afdrogen. 

Maar wees gerust, er was nog een Doornroosje, genaamd Jacqueline, die niet werd gestoord door eventueel blikjes of plastieke flesjes in elkaar te drukken, en die sliep in die super bestelwagen van Kevin. We gaan nu even over naar de echte reporter van de dag...nochtans het rad had een ander getrokken.

Bruno