Het kan soms toch tof zijn!

Op aandringen van Peter en Noël werd de traditie in ere hersteld: er wordt terug samen gefietst op dinsdag en donderdagavond. De avonden worden langer, het weer wat beter: perfect om de conditie eindelijk beginnen aan te scherpen.

Zelf was ik op zondag al een toerke gaan doen. Ik smeet mijn fiets in de auto en reed richting Louvain-La-Neuve. Omdat ik niet heel veel kilometers in het vizier had, leek het me een goed idee om toch redelijk wat hoogtemeters op te nemen in mijn parcours. Voornamelijk wegen op en af door de vallei en de (bescheiden) côtes van de Dijle.

Het eerste gedeelte van mijn solorit gaan voortvarend. Het weer valt mee en de beentjes draaien redelijk goed rond. Na 40 km begint het beste er echter al af te geraken... De laatste 15 km worden dan ook een lijdensweg en ik wacht tevergeefs op een Paasverrijzenis. De krampen maken dat ik niet comfortabel meer kan fietsen, maar kom ik haal de finish en heb 56 km op de teller, dit gepaard met meer dan 600 HM. Volgende keer toch kiezen voor minder klimwerk zo vroeg in mijn voorbereiding. 

Dinsdag gingen de Brooskes en Koen met drie op tocht, maar donderdag had er meer volk aangegeven dat ze een groepstochtje wel zagen zitten. Uiteindelijk staan we met 6 Fietsers met een doel aan de start aan de KBC van Overijse om 18.30 uur.

Via Maleizen, Rozieren en Waver zetten we koers naar Leuven. Het is degelijk lenteweer en er staat niet veel wind. Het is zelfs eens leuk vertoeven op de fiets! Phil Levis, Kevin en vooral Koen zijn de mannen in vorm, er is duidelijk niet stil gezeten door sommigen. Als het omhoog gaat zijn zij dan ook steevast vooraan te vinden. Zelf bengel ik er wat tussen en de Brooskes zoeken ook een eigen ritme bij het klimmen. Iedereen fietst echter een puike rit bij elkaar!

Via Bertem en Leefdaal komen we aan Vossemberg en zelfs daar (ja, op die gigantische col!) gaat het licht niet uit. Boven nemen we de verplichte selfie en gaat het in gestrekte draf richting Huldenberg. Thuis heb ik een kleine 55 km op de teller en ben ik blij dat de rit me niet gedesillusioneerd heeft. Vanaf nu wekelijks aan de bak en het komt in orde. Stilaan zal het aantal kilometers opgedreven worden en voor je het weet is het 8 juli. Tot gauw!

We zijn er nog!

De hopelijk lange "fietstrainingsrij" waarvan sprake in de vorige blogpost blijft eerder beperkt... Het goede weer en het einde van het voetbalseizoen kondigt zich echter aan dus de intensiteit zal binnenkort automatisch de hoogte ingaan.

Wie zeker wel al de nodige kilometers in de benen hebben zijn Koen, Kevin en Smekke. Zij zullen er dan ook zeker staan op 8 juli! Anderen waarvan ik weet dat ze goed bezig zijn: VDP en Levis.

De anderen zijn ofwel vraagtekens (voor mij dan toch) of nog niet in gang geschoten... Binnen drie maanden zullen we merken wie er toegewijd naar de start heeft toegeleefd en wie alles op z'n beloop heeft gelaten.

We zitten jammer genoeg ook al met twee (definitieve?) afzeggingen voor de start op 8 juli: Johan en Benoit zullen om diverse redenen waarschijnlijk niet aan de start staan. Dat wil zeggen dat een tempobeul/windscherm en organisatorisch talent/terraszoeker niet aanwezig zullen zijn... Erger is dat zij ook twee toffe groepsmensen zijn die we jammerlijk zullen moeten missen.

Hopelijk volgen de verslagen van onze groepstrainingen snel!

Over ongeveer drie maanden staan we weer aan de start van een avontuur!

De eerste in een (hopelijk) lange rij

De kop is er af. De eerste kilometers zitten in het zakje. Een voetballoos weekend, waarin de regen dan ook nog eens achterwege blijft: meer factoren heeft een Fietser met een doel niet nodig om zijn marteltuig boven te halen.

Het doel? Meteen de grens van 50 km overschrijden. De verwachtingen? Pijn en ongemak. Die verwachtingen worden meteen werkelijkheid als ik de Koxberg omhoog rij. "Waarom doe ik dit mezelf toch weer steeds aan?", de vraag die elke twee jaar door mijn hoofd spookt rond deze tijd...

De start wordt nog meer miserabel wanneer in de afdaling van de Stoobantstraat mijn GPS de grond opzoekt. Gelukkig (of niet...) blijft deze het na deze kwak toch doen. Hij stuurt me langs St-Agatha-Rode het Waalsche landschap in naar Archennes en Grez-Doiceau.

Het moeilijkste stuk biedt zich dan aan. Het gaat overwegend omhoog en de wind blaast dan ook nog eens ongenadig in het nadeel. Het is pompen en een kwieke zestiger steekt me bergop fluitend voorbij. Uitstekend voor de moraal...

Boven in open landschap en de wind dus vol in getekende smoel juich ik intern als ik de GPS een linkse zwaai zie maken. De wind duwt nu lekker tegen mijn achtersteven en het fietsen voelt even wat aangenamer. Gedurende een kleine 10 kilometer is het zelfs leuk om de molen te laten ronddraaien.

Daarna draai ik de drukke N240 op gedurende 2 kilometer en daar beukt de wind ongenadig in de flank. Druk verkeer en hard labeur om vooruit te geraken, niet bepaald een welgekomen combinatie...

Gelukkig volgt daarna weer een aangenamer stuk langs de basis in Beauvechain, Hamme-Mille en Nethen. Een wind-op-kop-stuk naar St-Agatha-Rode en de Grote Kei zorgen voor de laatste pijnmomenten en ik ben blij als ik eindelijk terug thuis ben. De 53 km zorgen voor een goed gevoel achteraf, de manier waarop zijn daarentegen minder hoopvol. Soit, de herinneringen aan vorige campagnes leren mij dat dit normaal is. Vraag is wanneer een volgende fietssessie ingepland kan worden...

Wachten wachten wachten

Wachten dus. Op het mooie weer. Op de goesting om te fietsen (het begint te kriebelen). Op tijd en dus het einde van het voetbalseizoen (bedankt winterweer voor de afgelastingen...).

Enkelen hebben deze winter niet stil gezeten en hebben al een voorsprong opgebouwd. Anderen moeten er dringend aan beginnen. Het opbouwen is een verschrikkelijke tijd als je moet fietsen. Elke meter na de verzuring is er één teveel.

Maar het moet, omdat we het zelf willen. Hup: nog 145 dagen voor vertrek. Tijd om mijn banden eens op te pompen...

Nog niet klaar²

De Barrage is duidelijk nog niet klaar om ons te ontvangen, gelukkig maar, de meesten onder ons ook niet!

Kilometer 45

Benoit is zowat onze wegkapitein op reis. Hij houdt het tijdschema strak in de gaten, roept waar nodig iedereen tot de orde en misschien wel het belangrijkste: Benoit zoekt naar terrasjes.

Een ongeschreven wet bepaald dat het eerste terras er pas mag komen na 45 km. Groot is dan ook de teleurstelling als we na 44 km een mooi terras passeren en nog groter is de woede als we daarna gedurende 20 km geen terras tegenkomen. Zeker de afgelopen editie was er een terrasschaarste, gelukkig lijken de streken waardoor we nu fietsen beter voorzien van onze lievelingshabitat.

Eens kijken waar we op km 45 terecht komen dit jaar...

Rit 1: La Bruyere - geen nood een dikke 5 km verder rijden we Namen binnen

Rit 2: Carignan - Bewoond gebied dus terras behoort tot de mogelijkheden

Rit 3: Commercy - Commercy ligt net achter ons, de leegte gaapt voor ons...

Rit 4: Cheniménil - We rijden deze gemeente net binnen, kans op terras uitermate groot

Rit 5: Steinsoultz - Dit ziet er minder veelbelovend uit, dorp zelf ligt echter maar 1,5 km verder

Rit 6: Lüscherz - Aan de Zwitserse meren zullen ze wel veel dorst hebben zeker?

Rit 7: Mies - We bevinden ons aan de oevers van het Lac Leman, pas de problème! 

De laatste dag geldt de 45 km-regel niet en zijn we al blij als we de finish halen ;)

Vergelijkingen

Uit een vergelijkende studie van de afgelopen drie (van de tocht naar de Ventoux is te weinig bekend) en de toekomstige fietstocht van de Fietsers met een doel is het volgende gebleken:

- Het wordt onze langste tocht, we krijgen op 8 dagen 1070 km voor de wielen geschoven.Dat is ongeveer 100 km meer dan de kortste tocht.

- Het wordt echter de "minst zware", qua hoogtemeters dan toch. Het zal niemand verrassen dat de zwaarste tocht deze van verleden jaar was.

- Het wordt voor het eerst een editie met enkel anciens, niemand staat voor het eerst aan de start.

 

Iemand die nog straffe of minder straffe weetjes over de Fietsers met een doel ontdekt?

Prachtexemplaren!