Twee jaar geleden ging het zo!

Zaterdag 20 juni - Randonnée des Petits Braquets

Zaterdag 20 juni, twee luttele weken voor afreis naar de Galibier, om 7.00 uur des ochtends kruip ik in mijn wagen met bestemming Naninne, tegen Namen. Daar ontmoet ik Phille Levis, Fille Van Deuren en Koen. Michael rijdt ook in Naninne, maar is al vroeger vertrokken.

Naninne hoor ik u denken, wat hebben onze Fietsers met een doel daar te zoeken? Wel, de plaatselijke fietsclub organiseert daar haar “Randonnée des Petits Braquets”. Mijn vrije interpretatie: De toertocht van de kleine versnelling. We kiezen voor de 110 km met 1800 HM, na dinsdag in Tilff te hebben gereden zou dit moeten volstaan voor deze week.

Van bij het begin gaat het eigenlijk enkel op en af. Meer dan 200 meter “plat gelijk” krijgen we eigenlijk niet voor de wielen. Fille VD voelt direct dat de benen niet al te goed zitten en aan de eerst Ravito, na 32 km, beslist hij om op wat mannen van ’t Hoekske te wachten en de 80 km te rijden. Phille Levis is solidair met zijn Blue-teammaat en wacht mee op hem.

Koen en ik, samen met drie mannen van ’t Hoekske, zetten onze weg dapper voort langs de glooiende wegen tussen Namen en Dinant. Bekende klimmetjes zijn er niet bij, de côte des Plantis en de côte de Mozet zijn (voor mij alleszins) niet echt grote kleppers. Pijn doen ze echter wel!

Hoog boven de autostrade

Na 64 km is er een tweede bevoorrading en na deze stop begint alles wat tegen te wringen. In afdalingen laat ik al te gauw een klein gaatje vallen en die meters krijg ik in de daarna opdoemende oplopende stroken al maar moeilijker toe gefietst. 

Uiteindelijk haal ik de finish wel redelijk ok, maar ik hoop op betere dagen op weg naar de Galibier.

Aangekomen in Naninne ontmoeten Koen en ik de twee F(Ph)ilip(pe)en. Blijkbaar zijn ze mis gereden en terug op ons parcours terecht gekomen. Zij klokken af op 101 km, wij op 111 km. 

Op en af

Nu komt het echt dichtbij...

Hoogtemeters in de Ardennen

Op de laatste 3 dagen van onze tocht naar de Galibier staan telkens heel wat hoogtemeters op het programma.  Reden genoeg dus om af en toe ook eens wat bergjes in te lassen in de voorbereiding.  

De vlag was ook mee!

Zo ook op 16 juni, een doordeweekse dinsdag. Zeven "fietsersmeteendoel" staan klaar aan het stationnetje van Méry voor de klassieker Tilff-Bastogne-Tilff: Michaël, Koen, Philippe L, Filip VD, Tim, Piet en Peter.  Het 7-tal wordt nog aangevuld met een andere Peter, schoonneef van Koen die wat trainingskilometers zoekt in de voorbereiding van zijn triathlon-seizoen. 

Tilff-Bastogne-Tilff is veel gezegd.  We doen niet de volledige afstand van deze cyclosportieve en komen dus niet in Bastogne.  En we vertrekken zelfs niet in Tilff.  Juister is Méry-Stavelot-Méry.  Dat klinkt iets minder berucht maar levert toch ook al 133 km en 2200 hoogtemeters op.

8 spaghetti's en 8 cola's in Stavelot

Na een aanloop van van een 20-tal km langs de Ourthe en de Amblève botsen we op de Côte de Chambrailles, een korte klim met percentages tot 21 %.  Daarna volgen de bergjes elkaar in ijltempo op.  Onder meer de Ancienne Barrière en de Côte de Wanne passeren nog de revue voor we aan spaghetti toe zijn in Stavelot.

Bijtanken op de Côte du Rosier

Na de stop krijgen we meteen de Côte d'Amermont op de maag en via onder andere de Côte du Rosier en La Redoute keren we terug naar het startpunt.  Op deze colletjes krijgen we telkens hetzelfde scenario.  Michaël neemt meteen enkele meters en glijdt dan verder en verder weg van de anderen om met hectometers voorsprong boven te komen.  Voorlopig heeft hij geen concurrentie. 

Eind goed, alles goed!

De rest van de groep kwam telkens in andere volgordes en met weinig verschillen boven. Nieuwkomer Koen bewees alvast zijn goede voorbereiding al klaagde hij deze keer over zadelpijn. Ligt dat aan zijn nieuwe positie op de fiets? Onze vaste klimmer Piet begon de dag rustig en kwam op het einde nadrukkelijker in beeld. Ook Tim bleek nog niets verleerd te zijn ondanks het gebrek aan kilometers. Philippe L hield zich aanvankelijk gedeisd maar verbaasde dan weer op La Redoute. En Filip VD, tja die houdt zich altijd in tot hij een terras ziet. En dan zijn er nog de Peters.  De ene kwam wat trainen als gastrijder en was steevast vooraan te vinden en de andere schreef dit verslag.

Fietsen op woensdagavond - 10 juni

Omdat het al zo lang geleden is dat er nog een berichtje verscheen op onze blog (wees gerust, van onze avonturen in Frankrijk krijgt u dagelijks een mooi verslagje), kruipen we nog eens in de pen.

Op woensdagavond 10 juni, minder dan een maand voor vertrek staan we met z'n zessen + 1 gastrijder klaar aan het zwembad om een toerke te doen. De zes: Neddie, Koen, Noël, Phil Levis, Kevin en Tim.

We trekken via Duisburg en Leefdaal naar Bertem. Ondanks de tegenwind houden we er meteen lekker de vaart in. We nemen de bovenkant van Leuven via Herent en komen uit aan de Vaart. Aan de Stella krijgen we het even moeilijk: zo veel bier en er niet mogen aankomen. Voor de Fietsers met een doel een ware beproeving.

Mmmmm, Neddie approves!

Bij het buiten rijden van Leuven, op een pittige helling slaat het noodlot toe. Neddie trekt voor de ontelbaarste keer zijn ketting over. Gelukkig is hij hierdoor wel al bedreven in het verhelpen van dit euvel en na een dik kwartier kunnen we verder trekken. Om het lot niet verder te tarten kiezen we er wel voor de kortste route terug naar huis te nemen.

Neddie aan het werk, Noël ziet het niet goed komen, Tim oefent zijn meest verwijfde houding.

Die kortste weg brengt ons lang de Zoete Waters en Sint-Joris-Weert, de Huldenbergenaren kiezen voor de Holstheide om thuis te geraken, de Overijsenaren rijden rond via de Abstraat.

Thuis heb ik een kleine 60 kilometer op de teller, er wordt afgeteld naar de volgende grote test op dinsdag 16 juni: Tilff - Bastogne -Tilff, daar zullen we pas echt zien wie er nog werk heeft en wie klaar is voor de uittocht naar de Galibier!

Is de training nu echt begonnen?

Koen is blij

Op Paaszondag in de niet al te vroege ochtend spraken Koen en ikzelf af om een toerke van 50 km te gaan rijden en zo geschiedde. Via Tervuren naar Kortenberg, over Egenhoven en dan een groot stuk door het veld (verhard, dat is niet altijd zo: daarover later meer). Via het Zoet Water zijn we dan al snel terug thuis. Op de Stroobantsstraat komt mijn matig vormpeil pas echt tot uiting en moet ik Koen lossen. Andere fietsjaren sta ik nu al veel verder, 2 kinderen en het nog bezig zijnde voetbalseizoen maken dat er van fietsen niet al te veel in huis komt…

Ik klok af op 51,4 km en dat getal moet snel de hoogte in.

Dat neem ik me al voor op dinsdag en ik laat mijn GPS, via de surprise-me functie, een tochtje van om en bij de 60 km uitstippelen en ga op pad. Via Oud-Heverlee en Leuven naar Korbeek-Lo gaat het lekker, het tempo zit er goed in en het weer is ook uitstekend. Voor het eerst rijd ik in zomeroutfit, zalig!

Nog trainingskes

Over training 2 kan ik kort zijn: ik ging voor een ritje van 50 km, maar een slepend remmetje zorgde voor een afkorting van de rit: 36 km aan het einde van de rit…

Ritje 3, na alweer een afgelaste voetbalspeeldag, haspel ik af met Koen. Thuis “maak” ik mijn rem en vertrek naar het Gemeenteplein in Huldenberg. Daar aangekomen is mijn reparatiewerk alweer “ontmaakt”… Koen heeft het goede idee naar Mertens te rijden en daar een snelle reparatie af te dwingen. Daar aangekomen wordt ons al snel duidelijk dat over de middag de meeste zaken gesloten zijn.

We laten het niet aan ons hart komen en op de GPS laten we ons verrassen met een ritje richting Louvain-La-Neuve. Boven op de Waversesteenweg ben ik het echter beu dat mijn rem steeds tegen mijn wiel valt. Ik vijs het onding er gewoon uit (openzetten hielp ook al niet…). Gelukkig heb ik nog mijn achterrem en kunnen we nu goed vertrekken.

Het duurt 23.5 km voor we van de steenwegen verlost geraken, tientallen ronde punten, verkeerslichten en voorrangstukjes zijn ons deel. We komen echt niet in ons ritme. Gelukkig is het daarna wel genieten van rustigere wegen langs pittoreske stukjes Vlaams-Brabant: Nil-Saint-Vincent-Saint-Martin (echt waar!), Corroy-Le-Grand en dan terug Waver.

Voor we in Waver aankomen worden Koen en ik een kasseiwegje ingestuurd. Modder en slechte kasseien zijn ons deel en dan opeens doemt ook nog eens een schrikwekkende helling op, ook al in die onoordeelkundig gesmeten kasseien. We strompelen tot boven en het lukt ons wonderwel. Zeker door de vochtigheid geen sinecure!

Via Waver moeten we dan de beruchte muur van Waver naar boven om Ottenburg te bereiken. De beentjes beginnen nu toch stilaan te vermoeien en we rieken de heimat. Jammer genoeg ligt die heimat ook nog achter de Holstheide waarop we geen demarrage-ambities meer hebben. We kunnen gelukkig wel net onze eerste 50’er laten optekenen. 50,6 km om precies te zijn, dit gekoppeld aan een kleine 500 HM. Op naar meer!

Koen komt boven op de muur van Waver. Lacht hij of is dat een grimas?

Eerste buitenritje op weg naar de Galibier

Zondag 4 januari, de dag ervoor is de voetbal afgelast wegens de aanhoudende regen, maar op zondag schijnt het zonnetje. ’ s Morgens is het nog koud en glad buiten, maar een eerste  buitenritje in de namiddag zit er precies wel in.

Een niet al te ambitieus eerste buitenritje, ik weet ondertussen hoe ontmoedigend die eerste ritjes kunnen zijn…  Een kleine 40 km laad ik op mijn GPS, maar als ik omstreeks 13.00 uur wil vertrekken blijkt de batterij van mijn gps helemaal plat… Ik had deze nochtans opgeladen, soit.

Zonder GPS of kilometrieksken vertrek ik dan maar richting Neerijse. Het is koud, maar te doen en op de baan van Neerijse naar Leefdaal pijnig ik voor het eerst de benen. Tot aan dejeugd gevangenis van Everberg gaat het zeer matig. Bij een pi(s)tstop check ik de Strava-app op mijn gsm. Ik ben bij God nog maar 10 kilometer onderweg en dat bij een gemiddelde van 23.3 km/u. Oei oei, het is nog slechter gesteld met mijn fietsconditie dan ik dacht…

Gek genoeg gaat het na mijn stopje vlotter. Via Sterrebeek, Wezembeek en Tervuren laveer ik door het Zoniënwoud en kom ik in Jezus-Eik terecht Ik heb op dat moment geen idee hoe ver of hoe lang ik al aan het rijden ben, maar besluit toch maar recht naar huis te rijden via de Brusselsesteenweg en de Dreef.

Thuis klok ik af op 40.3 km en heb ik het gemiddelde opgedreven tot 24.5 km/uur. De laatste 30 km gingen dus beduidend beter al voelde ik op het eind toch opnieuw de beentjes. Al bij al een redelijke eerste rit. Buiten rijden was nog eens super, ik kijk al uit naar een volgend ritje!

Door het water en de modder onderweg moest ik al goed aan het poetsen achteraf. Dat nemen we er wel bij, maar het mooiere weer mag zich ook aandienen!