Verwende fietsers!

Terrasjestijd!

Er rijdt vandaag een kampioen mee!

Het leven zoals het is: De Echte Helden!

7u10 Ik schiet wakker, krijg van mijn jarenlange tentgenoot Piet te horen dat het 7u10 is en schiet in mijn kleren en in de minibus om tijdig brood te halen zodat de fietsers op tijd kunne vertrekken

7u30 – 9u15       - Ontbijt (lekker spek met eieren bereidt door Christian! Hoewel: het spek hebben de fietsers reeds achterover geslagen om krachten op te doen voor hun lange tocht van vandaag)

-          Frigoboxen klaarmaken voor ’s middags

-          Minibus laden

-          Camionette laden

Op deze vierde dag loopt dit al lekker gesmeerd!

9u15-10u Naar de plaatselijke supermarkt, zoals gewoonlijk hun drankvoorraad serieus laten zakken en veeeeel eten kopen want – zoals de Minner steeds zegt – het moet niet goed zijn, als t ma veel is!

10u-11u We spreken met de begeleiders af om een koffietje te drinken op een terras in Saint-Farneau. En we hebben geluk: dit is een mooi dorpje met een mooi kasteel (zie foto hieronder met Veronique) en er is een terrasje! Den Bruno gelooft het bijna niet: zijn tweede terrasje op 4 dagen!

11u-11u30 Natuurlijk zijn de fietsers weer jaloers, en tegen dat de familie VDP aankomt aan het terras komt Kristof met het nieuws dat Tim zijn fiets het begeven heeft: we halen dus de reservefiets uit de camionette, laden we de reservefiets in de minibus en zetten we de achtervolging op de fietsers in! Dertig minuten laten zit Tim op mijn carbonnen ros lawaai te maken in het peloton!

11u30-13u45 We zoeken een nieuwe plaats van afspraak voor ’s middags: wegens het tijdsverlies en de grote honger van de fietsers, maar niemand zal hierover ontgoocheld zijn: prachtige locatie met de nodige afleiding voor Elina tijdens het wachten!

13u45-15u30 De begeleiders trekken naar het dorpje in de buurt om iets te eten, en kunnen niet klagen: tartaar de tomate au thon, burgen bacon, escargots (met brood!) en zalige merguez à l’orientale!

15u30-17u30 We vertrekken naar Bourbon-Lancy, de aankomstplaats. Sommigen doen intussen een schoonheidsslaapje, maar die wordt plots afgebroken door een telefoontje van Noël: Geert moet opgehaald worden wegens den Achiel die pijn doet. Rechtsom keren dus, Geert en zijne velo bij opstapelen en op zoek naar een fietsenmaker voor het stalen ros van Tim. Zoals wel vaker in La Douce France: hiervoor moet men 38km verderop zijn… Gelukkig kan die fietsenmaker zijn fiets maken tegen morgen 10u.

19:30 Aankomen op de camping, en merken dat we onze drank niet koud krijgen: op zoek dus naar ijs, en gelukkig was er op de visafdeling van de supermarkt nog wel iets beschikbaar! Pintjes met visgeur zal het worden vanavond!

20u-??? Drankje nuttigen, lekkere pasta cabonara eten, een afwaske doen, en nog een drankje nuttigen.

Voila, zo hebben jullie ook eens zicht op het leven van een begeleider. Met alle plezier gedaan. Van genoten.

P.S. Geweldig om dit te kunnen doen met Yolan, die ik speciaal niet vernoemd heb hierboven: zijn mama weet wel waarom 😉

Benoit 

Dag 4 : Villeneuve-les-Genêts - Bourbon-Lancy - 163 km - De gevreesde kilometervreter

De route van vandaag was eentje waar met een klein hartje naar uitgekeken werd (ook door mezelf na een off-day de dag ervoor). Op papier niet zoveel hoogtemeters. Maar een slechte dag kan iedereen wel overkomen nu. De vele kilometers moeten worden verteerd.

Het lekkere eten dat we in groooote hoeveelheden verorberen, de paar drankjes ter verfrissing op de camping en de warmte waar we de hele dag door rijden.

Dit wordt allemaal verteerd. Naast de lange dagen op de fiets met de kwaaltjes die beginnen opkomen overheerst het vakantiegevoel overduidelijk.
         

 

Deze ochtend was het strakke plan om stipt om iets voor negen te vertrekken ipv de geruchten dat we om 8:30 zouden vertrekken. Maar niet getreurd want vandaag hadden we een top gastrijd(st)er met ons van bij de Blitse start.

 

Dit maal zonder welverdiende medaille, maar Elina Vanderpoorte heeft ons met goede moed mee op gang getrokken.

Van onze junior die ons op gang trekt even naar de senior van de fietsers die ons terecht na een uurtje doet stoppen voor onze eerste groepsfoto onderweg aan de Lac du Bourdon. Met dank aan Noël onze Vespadette voor het nemen van de foto. Ik vermoed dat het bewust was van de Minner. Aangezien we elke dag sinds vele edities op gang worden getrokken door de leuze “ A Cheval” kon het toch niet ontbreken dat we een foto nemen aan een Lac waar men de vorm van een paard in kan zien.

Om 11u echter al onze eerste pech van de dag. Daar zijn we niet van gespaard dit jaar. Ditmaal was de pechvogel van dienst Tim. Rond Entrains-sur-Nohain wou zijn versnellingsapparaat niet meer zwaarder schakelen. Geluk bij een ongeluk. Weinig terrasjes op onze wegen maar hier net wel.

Een cafétje waar de plaatselijke jeugd van zijn pensioen komt genieten van een koffietje. Aangezien Tim wel kon rijden (zonder te schakelen) en de FMED hulpdiensten net ook op een verdiend terrasje zaten besloten we toch verder te rijden op de route. We hadden toch nog 120 Km af te leggen.

Als de wervelwind kwam de neutrale wagen niet veel later aangestoven met een reservefiets. Maar een ongeluk komt niet alleen zeker. Na een fietswissel in blitssnelheid had Jelle een platte band na 20 m. Zo zou het nog een lange rit worden.

Gelukkig geen verdere problemen tot de middag. Wel hele mooie wegen, geen verkeer en toch ook wel een aantal mooie kastelen langs de route.

Verder hadden onze begeleiders weer een TOP locatie gevonden waar we ons konden bevoorraden. Aan een meertje met een strandje, bomen die schaduw geven voor een tafeltje en in de verte een aantal vissers en een geweldig gezelschap was het een geweldige plaats om even uit te rusten.

Maar omdat er toch nog 80 km te wachten stond hebben we hier niet te veel van kunnen genieten en vrolijk vertrokken. Flessen bijgevuld, proviand ingeslagen, zonnecrème gesmeerd en de stramme spieren weer op gang getrokken Met onze trouwe vespadette in ons spoor met een welgekomen proviand water en blikjes frisdrank voor onderweg om te delen. Dit komt zeker van pas zonder terrasjes onderweg.

 

De laatste 20 km hebben we maar met 11 afgerond. Een pijnlijke achillespees van Geert speelde hem teveel parten deze namiddag. Een goede nachtrust zal hopelijk wonderen doen zodat we weer voltallig kunnen vertrekken.

Vandaag op een paar minuten na samen toegekomen met onze begeleiders op de camping.

 

Een goede timing voor een geoliede machine. Eens iedereen zijn eigen ritueel heeft afgerond (recovery drankjes, naar het thuisfront bellen, tent opzetten, douchen, iets fris drinken, gsm en fiets GPS opladen,….) kan een avond zonder fietsen beginnen.

 

Grootspraak voor de volgende dagen, Heldenverhalen van de dag zelf.

Maar vooral even genieten voor we gaan slapen.

 

 

 

 

 

 

Graag toch ook even aandacht voor onze begeleiders. De hele dag zijn zij ook in de weer. Dit jaar is ons team van begeleiders wat aangepast, maar nu graag toch al een pluim voor dit team.

 

Boris

 

 

Dag 3 : Saint-Cyr-sur-Morin - Villeneuve-les-Genêts 151 km - Met de wind vanachter

De ochtendstond heeft kleffigheid in de mond op dag drie. De twee voorgaande ritten en avonden kropen bij de meesten danig in benen en andere lichaamsdelen.

 

Mede hierdoor vertrokken we pas omstreeks 9.00 uur voor een rit van 151 km met in de voormiddag wat hoogtemeters en na de middag een vlakker parcours.

 

De meesten onder ons waren nog niet echt opgewarmd alvorens een klim van meer dan 2,5 km aan te vatten. Die bracht ons tot Gibraltar (voor u ons compleet gek verklaart: Gibraltar is een klein gehuchtje ergens in het hol van Pluto).

Sommigen gebruiken de helling om de beentjes al eens te laten vollopen, anderen zijn al lang blij dat ze de eerste helling heelhuids verteren.

Tot aan het terrasmoment, deze keer rond kilometerpaal 57, loopt het redelijk vlot. Er wordt een goed tempo gevonden en ook, gelegenheidsrenner in de voormiddag, Benoit doet zijn deel van het werk op kop van het peloton.

De patron van het etablissement “Fontaine Saint-Fiacre” is zo vriendelijk om zijn terras voor ons open te stellen. 12 cola’s, een Orangina, koffie en warme chocomelk later zijn we klaar om de volgende 30 km tot aan het middagmaal aan te pakken.

Eén korte en één langere helling tergt de beentjes van onze renners, mede door het feit dat de competitiebeesten in sommigen onder ons wakker worden. Er wordt voornamelijk geprobeerd om het wiel van Johan vast te houden. Geen sinecure, ik kan er van meespreken…

Gelukkig staat in Brannay aan het plaatselijke kerkje ons logistiek team klaar met baguettes, beleg en frisse dranken. Jelle moet een ander wiel steken wegens kapotte buitenband en ook Phille Minner moet aan de slag met opnieuw een platte achterband.

Na het middagmaal staat nog een 62-tal kilometer op het menu. Algauw moeten we echter weer halt houden. Minner staat WEER plat! Kevin vindt uiteindelijk het probleem, een minuscuul doorntje zorgt al twee dagen voor leeglopers.

 

Kristof VDP heeft ondertussen Benoit afgelost als gelegenheidsrenner en het parcours is hem beter gezind dan Benoit. Overwegend vlak en voor het overgrote deel wind in onze achtersteven. De kilometers tellen we dan ook vlot af en al snel beginnen we te dromen van de camping.

Omstreeks 16.30 bollen we daar dan ook eindelijk binnen en zien we nog de laatste 10 km van de Tour. Het aanwezige zwembad zorgt voor verkoeling en Bruno heeft zijn job als masseur weer opgepikt.

 

Op het menu van chef kok Christian stond vandaag spiering met pasta en ratatouille. Heerlijk!

Naar morgen kijkt vrijwel niemand uit, 163 kilometers in warm weer met toch opnieuw redelijk wat hoogtemeters. Maar ook dat zullen we waarschijnlijk weer tot een goed einde brengen zeker?

Wij groeten iedereen op het thuisfront en ik kan bevestigen: iedereen is redelijk braaf.

 

Tim

Dag 2 : Homblières - Saint-Cyr-sur-Morin 139 km - De onderschatte rit

 

 

Na een rustige nacht, voor de meesten, ontwaken we met  grijze wolken. Iedereen met zijn eigen ritueel, een loopje naar de WC, een tasje koffie, een berichtje naar het thuisfront…

 

Na 6 jaar maak ik terug deel uit van het peloton. Veel is er in de Jaren niet veranderd buiten dat de renners zich beter voorbereiden  Gelukkig is de begeleiding nog steeds top! Nogmaals dikke merci aan de begeleiders.

 

Maar we gaan verder naar de orde van de dag. Het startschot wordt gegeven door de waardige vervanger van Meester Wim, Elina. We starten over een “relatief” vlak parcours langs de Lu-frabriek van Jussy (waar Boris trouwens een maand geleden nog op werkbezoek was) en het kanaal van Saint-Quentin.

De km’s worden vlot afgehaspeld en zonder pech gaan we na 45km op zoek naar een terrasje, maar dit is tevergeefs.

Enige hindernis is een "Route barrée" bordje maar we doen of we dat niet gezien hebben.

Bij gebrek aan terrasje rijden we dan maar door tot we de begeleiders tegenkomen om broodjes en versnaperingen in te slaan.

Vandaag hadden ze een idyllisch plaatsje uitgezocht. De Cisterciënzerabdij Notre-Dame van Longpont wordt de stopplaats van de middag. Karl Van Nieuwkerke zou jaloers zijn op deze locatie. Vive le vélo denken we op dat moment nog…

 

Na de nodige versterkingen vertrekken we voor de laatste 54km. Al snel wordt het duidelijk dat ik gisteren het roadbook niet goed gelezen heb, want het venijn zat hem in de staart van de rit. De hellingen volgen zich  snel op en er vormen zich wat groepjes. Vanaf het moment we een helling zien, schuiven Tim, Kevin, Filip VD, Koen en Johan naar voren. De andere renners kiezen hun eigen tempo, vaak met nog wat overschot of niet. Tegen het allerlaatste deel van de rit, wanneer iedereen op het tandvlees zit, komt verrassend Boris bovendrijven. In het oog te houden voor de Ventoux!

Qua pech viel het vandaag dan weer wel goed mee. Een ketting die er af springt (Geert), een lekke band onderweg (Fille Van Deuren) en eentje net aan een terrasje (Phille Minner).

We drinken nog snel iets op een plaatselijke brocante, alvorens de laatste helling aan te vatten om  ons daarna via een deugddoende afdaling naar de camping te begeven.

De camping is mooi en we krijgen een soort festivalweide ter onzer beschikking om ons tentenkamp op te stellen. Veel feestgedruis verwachten we echter niet, de rit van vandaag heeft iedereen redelijk hard afgemat…

Energie om te petanquen wordt nog wel gevonden, maar ook in deze sport moet ik het onderspit delven.

 

 

 

 

 

Mijn verslag loopt op z'n einde want mijn pen is leeg net als mijn benen vandaag!

 

Jelle