Rit 6: Pontarlier - Culoz (gesponsord door KBC en Atlas Copco)

Bij het krieken van de dag staan slechts 12 renners aan de start van de 6^e etappe. VDP is immers even naar Parijs voor de proclamatie van zijn vriendin. Het weer is niet schitterend, wolken dreigen boven onze hoofden en er wordt zelfs voor regen gevreesd.

De 6^e etappe is tevens de langste van onze expeditie. 157 km dwars door de Jura: we hadden liever langs de kustlijn gereden, maar kom. De rit begint vrij rustig en het Lac Saint Point bezorgt ons prachtige zichten en we mijmeren over een leuke strandvakantie aan de Franse Riviera.

Na 35 km is het echter tijd om aan de eerste gecatalogeerde helling te beginnen. Vanuit Chaux-Neuve wachten ons 2,1 km aan 4,8% gemiddeld. Een perfecte opwarmer voor wat later volgen zal. Iedereen verteert de helling goed en het weer blijft stabiel.

Na deze helling gaat het overwegend bergaf (of ligt dat aan onze groeiende conditie?) en na een 80-tal kilometer staat de kookploeg ons op te wachten met lekkere broodjes. Ze zullen nodig blijken, de Col de la Croix de la Serra ligt ons immers grijnzend op te wachten. 13,5km lang en gemiddeld 4,5% steil. Vanaf de voet in Saint Claude verbrokkelt onze groep meteen en rijdt ieder op zijn eigen tempo naar boven. Het is een mooie, niet al te beestachtige klim met zelfs even een welgekomen stukje bergaf. Het landschap is adembenemend en door het klimmen hebben we tijd genoeg om dit prachtstuk van de natuur te bewonderen.

Boven wordt de gebruikelijke foto getrokken en smijten we ons in de afdaling. Iedereen is zich wel bewust van de gevaren en roept bij tegenliggers, putten of steentjes dat voorzichtigheid geboden is. Met nog een dertigtal kilometer te gaan stoppen we voor een obligatoir terrasmoment in Billiat. De Panaché, pintjes, Pastis, cola en koffie gaan vlot binnen en de gerant krijgt een spoedcursus in het Overijse-Alpe d’Huez-verhaal.

Na deze stop is het plots volop koers, waarom dat weet uw schrijver niet... De Filles zullen de drank geroken hebben vermoed ik. Tegen 17.30 uur bollen we binnen in de mooie camping, de langste etappe is eigenlijk voor iedereen vrij vlot verlopen. Het gemiddelde is zelfs zeer hoog te noemen voor zo’n zware rit. Het eten smaakt super en de drankjes gaan vlot binnen. Gelukkig hebben we voorlopig ook geen regen gehad en lijkt het morgen ook ene mooie dag te worden. De ontknoping, irreeël zwaar in mijn ogen, komt dichterbij. Tot schrijfs!

Vainqeur de l’etappe: Jeroen Segers

Cijfertjes:

157 km

1 lekke band (Benoit)

25,3 km/u gemiddeld

1 terrasje (maar 2 pastis voor mij ;-) )

1640 hoogtemeters

Rit 5: Mandeure - Pontarlier (gesponsord door Coreo, Pips Luppens, Aberis en Bisson)

Ontbijt

Voor de 5^de dag van onze expeditie werd iets minder mooi weer aangekondigd: bewolking en kans op regen. De bewolking was er maar we konden ons af en toe warmen aan een paar opklaringen. En de regen beperkte zich tot 2 druppels per persoon.  De rit zelf kondigde zich aan als een relatieve rustdag: Slechts 92 kilometer voor de boeg maar toch ook twee serieuze hellingen.  Alles begon heel voorspoedig. Iedereeen was mooi op tijd klaar. Opstaan, aankleden, kruiken vullen, zakken vullen met gellekes en bars, banden bijpompen en eten: het begint routine te worden. Tim had wat problemen met de as van zijn achterwiel maar, voorbereid als we zijn, kon hij vandaag op “stap” met de reservefiets. 

Het peloton houdt zich koest

De eerste kilometers verlopen vlot aan een rustig tempo. We maken één tussenstop omdat Philippe Minner een serie sms-jes krijgt. Als verantwoordelijke vader laat hij ons stoppen om even te lezen wat zijn dochters te vertellen hebben.

 

Piet, Jeroen en Geert versnellen

Na 22 kilometer komen we aan de voet van de Côte de Maîche, een helling van 8 kilometer. Zulke lange hellingen rijden we doorgaans allen op eigen rustig tempo omhoog maar deze keer spelen een aantal klimmers een bergrit uit de Ronde van Frankrijk na. Piet, Jeroen en Geert maken tempo en bereiken met weinig tijdsverschillen de top. Mannen toch, hé! 

Boven op de Côte de Maîche

Luc en Herman volgen ons bij deze klim op de voet en maken boven de klassieke groepsfoto.  

Via een glooiend landschap rijden we daarna verder en verder de Jura in.

 

Terras

We kijken uit naar terrasje en anders dan daags voordien vinden we dat ook. We nemen er onze tijd en Filip koopt er zelfs een krant om op de hoogte te blijven van de actualiteit in de Ronde van Frankrijk. Hij heeft pech want zijn aankoop blijkt al “over tijd” te zijn.  We dalen daarna geleidelijk aan naar Morteau om vanaf daar even de Doubs te volgen. Met Boris op kop rijden we dan naar Les Gras waar de tweede helling van de dag op ons wacht.  Daar krijgen we hetzelfde scenario en rijdt bovengenoemd trio snel naar boven. Deze keer mengen Peter en Benoit zich ook in het debat. Een beetje trainen voor de bergen van de laatste dag kan geen kwaad. Bovendien weet Benoit, die ons vandaag gidst met zijn GPS, dat we voorbij de top alleen nog maar moeten dalen tot de camping in Pontarlier.  

Johan, die de eerste dagen wat last had van de knieën, blijft deze hellingen voorzichtig en op hartslag oprijden. Hij is, onder andere daardoor één van de weinigen die geen zere benen heeft.  Ook Philippe Levis blijft trouwens vlot volgen ondanks zijn zere knie. Voltaren en de nodige opwarming doen hun werk.



Concentratie

Op de camping nemen we tijdelijk afscheid van Kristof. Hij verlaat ons anderhalve dag om in Parijs de proclamatie van zijn Norica bij te wonen. Zo mist hij wel de schuimwijn mét hapjes die de jarige Noël en de kersverse vader Jeroen trakteren.  De camping zelf valt trouwens weeral mee. Proper en mooi gelegen.

Afrika

En op één of andere manier wanen we ons in tropisch Afrika.   En de begeleiders? Die blijven hun werk voortreffelijk doen. Johan, Wim en Bruno blijven scoren met lekkere maar voedzame maaltijden. En Luc en Herman kennen ondertussen alle fietsenmakers in Frankrijk en omstreken.

(verslag geschreven door Peter)

Rit 4: Chatel-sur-Moselle tot Mandeure (gesponsord door Océ)

Vandaag stond de eerste col op het programma gecombineerd met een lange rit van 145 km en ze voorspelden daarnaast nog zeer warm weer. Dat gaf toch wat druk bij de meesten en dat voelden we al van bij het ontwaken. Er werd gisterenavond beslist om al wat vroeger uit de veren te kruipen en inderdaad om 7u leek de camping (een kleine maar wel een zeer gezellige trouwens) al wat op een mierennest. Er werden al druk tenten afgebroken, bidons gevuld met poeders in alle kleuren en het onbijt ging vlot binnen.

Benoit legde er de druk op en telde regelmatig af naar het geplande vertrek om 8u30. Maar net als bij de officiële start thuis, is het ons vandaag weer net niet gelukt om stipt te vertrekken, maar het scheelde alvast niet veel.

Net voorbij de start keken we al direct uit op het gebergte in de Vogezen dat er nog wat mistig bijlag, maar wel dreigend hoog. De eerste kilometers liepen vlot want we konden afdalen naar de vallei alwaar we al weer de snel de Moezel opzochten. Die ziet er hier al veel minder indrukwekkend uit dan de voorbije dagen, maar daarom niet minder idillisch. Eerste doel was Epinal na een kleine 20 Km maar dat mooie plaatsje was ons niet gunstig gezind. Tim kreeg in de eerste helling van de dag af te rekenen met een lekke achterband. Voor sommigen welkom om wat te rusten, anderen waren al aan het rekenen, want weer extra kassa voor de sponsoring van het goede doel. Maar vooral voor Tim vervelend.

Na enkele kilometers hadden we weer prijs, nu was onze gids Peter het slachtoffer en weeral was het een lekke achterband, de leukste om te vervangen. Na het verhelpen van al die pech vinden we kort daarop de fietsroute richting Saint-Maurice de Moselle, waar we afspraak hebben met onze begeleiders aan de voet van de Ballon d’Alsace. Maar we moeten nog maar eens melden dat onze afspraak daar weer wordt verlaat, want op 5 Km van dat plaatsje verschieten we ons een bult: een harde knal luidt de volgende lekke band in en Peter was opnieuw de pechvogel van de dag.

Op het heetste van de dag - en daar waren vandaag pieken bij die ruim de 30 graden overschreden- kwamen we aan aan de voet van de col. Snel even alle bidons weer bijvullen, wat proviand tot ons nemen en de laatste herstellingen aan de fiets en dan kunnen we eraan beginnnen.

Het wordt al snel duidelijk wat het verloop van de klim zal geven: iedereen zoekt direct zijn eigen ritme in de hoop dat vol te houden tot de top die 9 Km verder en een goede 620 m hoger ligt. Ook de verhoudingen zijn al snel duidelijk: onze 2 berggeiten vinden al snel hun tempo en houden dat vlot vol tot de top waar ze na 41 minuten aankwamen. Daarachter hesen alle anderen zich naar boven, luid aangemoedigd door de begeleiders die ons op strategische plekken vastlegden op de foto voor het nageslacht. Wim voelde zich net even Lomme Driesens wanneer hij ons aanmoedigde vanuit de voorbij rijdende mobilhome en Luc en Herman moesten niet onderdoen voor de cameraploeg van Sporza.

Na een gelijkmatige klim van 7% is iedereen uiteindelijk vlot boven gekomen en de tijdsverschillen lagen niet meer dan 10 minuten uit mekaar. Op zich een mooie prestatie met zo’n hitte. Alhoewel iedereen zich onderweg toch even heeft afgevraagd wat dat zaterdag gaat geven op de slotdag als de temperaturen de pan blijven uitswingen en de percentages de 2 cijfers gaan overschrijden.

Op de top worden de lege magen gevuld met lekkere broodjes en wordt het verloren zweet vlot aangevuld. Tussenin niet vergeten om te genieten van het mooie uitzicht en een groepsfoto te maken om te bewijzen dat we er wel echt geweest zijn en dan blij dat de eerst volgende kilometers vlot naar beneden zullen gaan.

En die afdaling deed deugd, al was het maar om de koele wind in het gezicht en de recuperatie van de benen. Iedereen is vlot beneden gekomen en er werden topsnelheden genoteerd van 65 Km. We hebben hoop nu voor de verdere namiddagrit want belooft vlak te zijn of zelfs licht dalend.

In Belfort zien we niet alleen het Belfort hoog boven op de top staan, maar een enorme (Vlaamse) Leeuw kijkt op ons neer en ziet dat het goed is. We plannen om nog een terrasje te doen rond de laatste 25 Km maar of we vinden geen op het gepaste moment of we staan voor een gesloten deur. Er wordt dan maar beslist om ineens door te rijden tot aan de camping en daar te genieten van een welverdiend drankje.

We worden nog even op de korrel genomen met een pittige helling van 14,8% waarna we na 145 Km aankomen op onze camping in Mandeure. Wat kan een koel drankje deugd doen. Verdorie, mannen weten waarom J.

Te onthouden van de rit:

• 
  
  Hoe warm kan het zijn?
• 
  
  Zot zijn doet normaal geen zeer is het spreekwoord maar daar denken we sinds vandaag anders over.
• 
  
  Iedereen lijkt toch wel fysiek in orde en komt vlot door deze dag
• 
  
  Gegevens van de dag: 145 km, gemiddelde snelheid 22,8, 3 lekke banden, liters zweet en geen terrasje gedaan.

Rit 3: Corny Sur Moselle - Chatel Sur Moselle (gesponsord door Bouwmaterialen Decat en andere sympathisanten)

 Hallo hier Tuur,

Vandaag heb ik de eer om in name van het blauwe team een klein verslagje te schrijven over rit 3. Waarom ik, heel simpel, ben de enige van de 3 Filles die kan schrijven. Na een relatief korte nacht voor een deeltje van de groep (we gaan geen namen noemen) begint omstreeks 7 uur ’s morgens het leven in ons bivakje op gang te komen, en tegen 8 uur was de bedrijvigheid het grootst. Geert Broos was aan zijn 7^de boterham bezig, Fille Minner nam een pilletje in om eindelijk eens goed te kunnen KAKKEN, en Peter en Johan waren zo goed als klaar om te vertrekken. Persoonlijk vind ik dat laatst vernoemd duo het best georganiseerd is.

Om 9 uur vertrekt ons pelotonnetje onder een stralende zon met grote verwachting richting Chatelle sur Moselle. Iedereen verwacht een gemakkelijk ritje van 110 km met rugwind met amper enkele hoogtemeters en mooie fietspaden langs de Moezel (La Moselle). De eerste kilometers verlopen rustig aan een mooi tempo, maar naarmate we grootstad Nancy naderen wordt het tempo opgevoerd want iedereen krijgt dorst. Op la place Stanislas nuttigen we een dorstje en geven we onze ogen de kost aan de plaatselijke bezienswaardigheden.

Na dit cultuureel intermezzo zetten we onze tocht verder, nog 60 km te gaan. Ze gingen zogezegd vlak zijn, maar dit viel toch een beetje tegen. Noem het maar licht heuvelachtig en telkens de tempobeulen Broos en Broos om kop komen houden we allemaal onze adem in. Het dient gezegd ze hadden soms wel genade met ons. Toch konden ze het niet nalaten om eens de benen te testen en tot 60 km per uur te gaan. Het is hen jammer genoeg niet gelukt en ik vermoed dat er nog pogingen gaan komen en dan moeten we weer onze adem inhouden.

Omstreeks 14 uur 30 komen we aan in Chatel-sur-Moselle, maar nergens zag ik in het centrum van het dorpje restaurants met de vermelding hier echt zeeuwe Mosselen. Daar gingen mijn verwachtingen... en dan bleek onze camping boven op een klim van 4 km te liggen. Na 110 km zwaar tempo rijden deed deze helling toch wel pijn.

Om 14 uur 45 komen we aan op de camping, zeer mooi gelegen en gezellig. Behalve onze buren langs links. Nederlanders en dat hoeft verder geen commentaar.

Maar we laten het niet aan ons hart komen, ik voel nu al dat het hier een heel gezellige avond gaat worden. Aan anderen nu om hun adem in te houden... want voor het blauwe team begint te rit nu pas.

Wat we moeten onthouden

- Een vlakke rit is geen vlakke rit.

- Een dood vogeltje wordt in het centrum van Nancy een levend vogeltje

- En in Chatel-sur–Moselle zijn geen Moselle(n).

Gegevens van de rit:

- 112 km

- 26,0 km/u

- Geen pech

- Vlak. Enfin...

Rit 2: Neufchateau - Corny-sur-Moselle (Gesponsord door Centrale Verwarming Smets & Co)

6u30: De eerste fietsers en begeleiders staan op (Benoit en Bruno). Stilaan komt er meer en meer beweging, waarbij de vraag “Goed geslapen?” meestal beantwoord wordt met “Bwa, veel te koud, niet al te veel”. Het was dan ook maar 7 graden ’s nachts, niet ideaal in een tentje.

Stilaan begint de dagelijkse routine (enfin, binnen enkele dagen zal dat toch dagelijkse routine worden): eten, tenten afbreken, afwassen, fietskleren aan, drinkbussen vullen, tafels/stoelen opbreken, de toiletten bezoeken, en dan nog eens omdat het niet gelukt is, ...

Om 8u57 vertrekken we voor een tocht van 140,6 km. Op het programma: de eerste 75 tot Aumetz een redelijk zwaar parcours met ongeveer 900 hoogtemeters, en de volgende 65 km hoofdzakelijk vlak. Om de zware benen van gisteren niet te fel te belasten, vertrekken we aan een rustig tempo. Na een half uurtje rustig opwarmen, komen we in ons ritme en kunnen we wat versnellen.

De kilometers vliegen snel voorbij, tot we in Halanzy komen, waar ons de eerste zware helling van de wacht: 1,1 km aan 11% gemiddeld. Al snel blijkt dat deze helling echt een zware kanjer is: na +- 300m bocht naar links en dan PAF: 500 m met gemiddeldes van 18 tot 21%! Snel terugschakelen (waarbij Johan en Benoit hun ketting blokkeren en moeten stoppen om deze terug op te leggen) om dan gedurende 500m alles te geven om gewoonweg verder te geraken, op sommige momenten aan 6-7 km/u pfff. Sommigen onder ons zetten zelfs voet aan de grond: echt dodelijk dat bergsken... Bovendien moet VDP op die berg zodanig veel kracht zetten dat hij een spaak kapot trekt: even tijdsverlies dus.

Enkele kilometers verder komen we Frankrijk binnen in Longwy, waar ons na een lange – plezante J - afdaling de tweede gecatalogeerde helling van de dag volgt: 2,9 km aan 4%, een makkie dus.

Vervolgens trekken we verder langs lichtlopende wegen tot Aumetz, waar we afgesproken hebben met onze begeleiders om ons middagmaal te nuttigen: stokbrood met kaas, hesp, américain, en dan nog taart:jaja, we worden super verzorgd!

Het vervolg van de rit was inderdaad zoals verwacht: vlak (zelfs lichtjes bergaf), en mooi (o.a. 24 km op een fietsweg langs de Moezel). Na een korte stop langs de Moezel (voetkramp van Fille Fretal) komen we in Metz. Iedereen kent Metz van naam, maar niemand van ons ging ooit in het centrum ervan en dus is onze beslissing rap genomen: we gaan een terrasje doen! Het centrum van Metz is touwens echt de moeite, voor onze lezers: doen! En plots, tijdens het nuttigen van een colaatje, kriekske, 1664, ...BOEM! 1 van onze banden ontploft... Na een korte checkup blijkt het Peter te zijn, of toch zijn achterband. Vervangen dus, en dan trekken we, met nog 15 km te gaan, verder.

Het enige wat nog te vermelden valt zijn ongeveer 10 rode lichten op 5 km bij het buitenrijden van Metz: iedereen kree het er op zijn heupen van. Blijkbaar rijden we ofwel te snel, ofwel te traag.

En nog iets: de perfecte ontvangst van onze begeleiders: Alles staat klaar, een hapje (spekbrochettes) direct bij aankomst, steak – pasta Alla Wim – sla – tomaat... miaaaam!

Cijfertjes:

· 141km

· 950 hoogtemeters

· 24,9 gemiddeld

· 1 platte banden

· 1 kapotte spaak

· 0 valpartijen

Rit 1: Overijse - Neufchateau, gesponsord door Bobo

De 18 expeditieleden

7u30 : voor sommigen het uur van afspraak, anderen hanteren een ander tijdschema... Familieleden en vrienden staan klaar om ons uit te wuiven en de obligate foto’s worden getrokken.

Piets lekke band

Het is frisjes wanneer we effectief vertrekken om 8u12 en de eerste opwarmer, de Waversesteenweg, wordt op het gemakje genomen. Alles gaat vlot en het parcours is niet al te zwaar (buiten wat kasseistroken). Tot de 34^e kilometer de eerste lekke band oplevert. Pieter heeft de twijfelachtige eer om de eerste pech te doorgaan. Een heuse klapband vooraan geeft ons even de tijd om te rusten.

Eten in Dinant

Via Namen komen we na een dikke 75km aan in Dinant en verorberen een spaghettike, op diverse wijzen geprepareerd. Sommigen wagen zich ook al aan de eerst Leffe, de meesten kiezen voor fris.

Cote de Froide Vau

Na het middagmaal begint het echte werk. De zes gecatalogeerde hellingen staan ons in de namiddag te wachten. We beginnen meteen met de cote de Froide Vau, een helling van 4,2km lang, niet al te steil. Vanaf dan is het parcours eigenlijk nooit meer plat. De hellingen volgen elkaar in sneltempo op en sommigen moeten fameus puffen. Boven wordt gedisciplineerd gewacht en alles loopt op rolletjes. Enkel de zon laat te weinig haar beste kant zien...

 

Bij Kristel, Kristof en Valerie in Libin

Vlak voor ons volgend terrasje in Redu moeten we de Ry des Glands over, een helling van meer dan 4km, alleen zwaarder dan de cote de Froide Vau. Gelukkig smaakt het drankje op het terras hierdoor dubbel zo goed. Een paar kilometers verder mogen we weer een stop houden: Kristof, Kristel en dochter Valerie vergasten ons op een drankje en een hele hoop taart.  Na deze stop hebben we nog een 35km af te leggen, nog steeds op en af, op en af, op....

 

Camping Spineuse in Neufchateau

Met nog 5km te rijden worden we door een onverhard wegje gestuurd, bezaaid met stenen. Het gevolg laat zich raden: twee lekke banden. Jeroen en Noël zijn de tweede en derde pechvogels van onze reis. We besluiten een kilometertje te voet te gaan om verdere ongelukken te vermijden.

Om 18u50 komen we pas aan op de camping en zetten we snel onze tenten op. Onze begeleiders hebben een mooi plaatsje voor ons gereserveerd en prepareren, hoe kan het ook anders spaghetti! Uiteraard veel lekkerdere dan deze middag ;)

Een douchke en een welverdiend pintje zijn momenteel ons deel. Morgen staan ons 140km te wachten, minder hoogtemeters, maar wel een dag na een zware etappe... Tot morgen!

Cijfertjes:

·         156km

·         2050 hoogtemeters

·         22,5  gemiddeld (stappen incluis, oef ons imago gered J )

·         3 platte banden

·         0 valpartijen

Alpe d'Huez: Here we come!

Morgenvroeg is het van dat: we vertrekken voor onze zware tocht richting Alpe d'Huez.
Vanavond nog even de valiezen maken en de camionette inladen en dan: